ヽ( ´ー`)ノ p e a c h u n n i e * ; A life without love, is no life at all. •.★

เอามาจาก facebook เล็ก... ซึ่งมาจาก forward mail อีกที... งิงิ

 

ถ้าดงบังชินกิต้องแยกวงพวกคุณอยากจะทำอะไรเป็นกิจกรรมเดี่ยว?

 

เราว่าจำไม่ได้... T^T~

อยากให้พี่ๆได้อ่านกันอีกครั้งจัง... เชื่อว่าอะไรๆัมันคงจะดีขึ้นกว่านี้...

Avex ประกาศแล้วว่าจะให้มิกเล่นละคร... 

ละครญี่ปุ่น 'Loving You' ((แหม ชื่อเหมือนเพลงไจ๋ 555+)) สร้างโดย Fuji TV

ฉายกับ BeeTV เป็น Mobile TV ((แล้วจะหาดูได้ไงฟระ... งิงิ)) เดือนมิถุนา

บทอารมณ์ประมาณว่าเป็นผู้ชายเกาหลีรวยๆ ตกหลุมรักกับผู้หญิงญี่ปุ่น (แสดงโดย โอมาสะ อายะ (ชื่อคุ้นๆแฮะ))

ส่วนละครเกาหลี... "SungKyunKwan Scandal"  ((สรุปมันเป็นละครย้อนยุคป่ะเนี่ย เริ่มตกใจนะ... ><~))

มิกเล่นเป็น "อีซอนจุน" ทายาทคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ในยุคราชวงศ์โชซอน... ตกหลุมรักกับผู้หญิงที่แต่งตัวเป็นผู้ชาย... O_o"~

 

เห้อ... นี่เราจะดีใจหรือเสียใจดีเนี่ย... - -"

พี่ไม่ต้องห่วงนะ ยังไงก็สนับสนุนพี่ทุกอย่างอยู่แล้วแหละ...

근데... 오빠의 무대위엔 모습이 가장 멋있어요...~

 

คิดถึงตอนที่พี่ร้องเพลงบนเวทีจัง...

แต่ว่า... มิกก้อหล่อค่อดๆจริงๆแหละ แบบว่าตอนเห็นนี่จะกรี้ดดด >///////////////////<

อยากนั่งจ้องรูปนี้ไปนานๆๆๆ เหอๆ

เหมือนไม่ได้เห็นหน้าฟีลทางการยังงี้มานาน (เห็นแต่รูปสโต๊ก) Receptor เลย desensitized เหอๆ...

เห็นเข้าไปปุ๊บเลยระทวยไปทันที คิคิ 

 

Oppa~~~~ Fighting~♥

 

edit @ 9 Apr 2010 11:11:07 by peachunnie*

มะเช้าฝัน... เหอๆ

ฝันว่าไปเดินห้างซักที่นึง เป็นห้างที่มีสวนกว้างๆ และก็มีตึำกกว้างๆ...

ได้ยินคนบอกว่ามีชีสเค้กร้านนึงอร่อยมากๆ แบบว่าขึ้นชื่อ ก็เลยรู้สึกอยากกิน ไปเดินตามหา

ปรากฏว่าพอเดินเข้าไปในร้าน สายตาก็ไปหยุดที่โต๊ะนึงริมหน้าต่าง

มิกนั่งกินชีสเค้กกับกาแฟอยู่คนเดียวที่มุมนั้น...

เราตกใจมาก คิดว่าใช่มั้ยนะ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ ไปนั่งโต๊ะข้างๆ

ปรากฏว่าพอเดินเข้าไปใกล้ๆ สิ่งที่เราเห็นก็คือ...

"มิกกำลังร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม"

เราตกใจมาก กำลังใจสั่นจะร้องไห้ตาม มิกก็เห็นว่าเรามองอยู่พอดี

หลังจากสบตากัน มิกก้อรีบลุกจากโต๊ะ ใส่หมวกแล้วรีบเดินออกไปนอกตึกอย่างรวดเร็ว

มีเด็กผู้หญิงรออยู่หน้าร้านประมาณ 5-6 แล้วก็วิ่งๆตามมิกไป

เรายังนั่งอยู่ที่โต๊ะอย่างช็อค เจ้าของร้านก็มารับออเดอร์ เราเลยบอกไปว่าขอโทดนะคะ เด๋วกลับมา

เค้าก็ยิ้ม บอกว่ามิกมานั่งที่นี่บ่อยๆนะ ไม่รีบตามไปล่ะ

เราเลยรีบลุกตามออกไป จะลงไปลานจอดรถ แต่ไม่เจอมิกแล้ว

ตอนกำลังยืนๆอยู่ก้อมีรถมาจอดเทียบหน้าตึก แล้วพี่ทึกกะฮยอกก็คุยๆกันเดินลงมาจากรถแ้ล้วเข้าไปในตึก

วอนลงตามมา เหล่มามองนิดนึง แล้วก็เดินเข้าตึกไป

คยูลงจากรถ เราก้อเอามือคว้านๆหาืมือถือ จะโทรบอกเพื่อน คยูก้อมองมา เด็กข้างๆเลยถามคยูว่าจะไปไหน

คยูบอกว่าจะไปถ่ายละครแล้วก็เดินเข้าตึกไป = ="

สุดท้ายเราเลยกลับไปกินชีสเค้กที่ร้าน ด้วยความรู้สึกปั่นป่วนสุดๆ แล้วก็ตื่นขึ้นมา...

จนถึงที่นั่งอัพไดอยู่นี่ สิ่งเดียวที่คิดถึงก็คือภาพหน้ามิกที่เต็มไปด้วยน้ำตาในความฝันนั้น...

เพิ่งรู้ตัวว่าเป็นเอามากขนาดนี้ ห่วงเค้ามากขนาดนี้... T-T~

ไม่รู้ว่ากลับไปคุยอะไรกัน ไม่รู้ว่าผลมันดีหรือไม่ดี...

เห็นหน้าพี่ๆตอนกลับญี่ปุ่นแล้ว สภาพแต่ละคนอิดโรยกันซ้า...

ไม่ใช่เหนื่อยกาย แต่เหนื่อยใจ... ใช่มั้ย?

ที่พี่ไม่ยอมให้เรื่องนี้จบซะที เพราะพี่ไม่ต้องการให้จบแบบนี้ใช่มั้ย?

จนถึงตอนนี้เราก็ยังคิดเหมือนเดิม ไม่ได้โกรธยุนกะน้องมินนะ แต่ว่า...

ในเมื่อมันมาถึงจุดๆนี้ ที่ทั้งสามคนกลับไป SME ไม่ได้อีกแล้ว... 

ถ้าอยากอยู่ด้วยกันจริงๆ... ทำไมถึงไม่ยอมออกมาสู้ด้วยกันล่ะ?

ไม่ได้มีแค่ "ทงบังชินกิ" ซะหน่อยนะ... มีแคสอีกเป็นล้านที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างพวกพี่เสมอ...

พี่ไม่รู้มั่งเลยเหรอ... T-T~

 

แจชอนซู สามคนทำให้เรารู้สึกได้ว่าเค้าไม่ต้องการจะจบ "ทงบังชินกิ" แบบนี้...

เค้ากำลังพยายามจะยื้อทุกวิถีทางเพื่อให้ได้อยู่ด้วยกัน 5 คนเหมือนเดิม

เราไม่รู้หรอกว่ายุนทำอะไรบ้างเพื่อทงบังชินกิ...

เพราะเราไม่รู้ว่าลึกๆเหตุผลที่ทำให้เค้าออกมาไม่ได้คืออะไร ก็เลยไม่อยากจะโกรธ

แต่ก็เพราะเราไม่รู้อีกนั่นแหละ... ก็เลยทำให้น้อยใจว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ = ="

พี่น่าจะรู้อยู่แล้วว่า "Nothing Better Than TVXQ! 5 Together..."

ไม่ว่าพี่จะเล่นละครเป็นพระเอก จะออกอัลบั้ม solo จะถ่าย CF จะเป็นพิธีกร จะทำอะไรก็ตาม

พวกเราสนับสนุนพี่ทั้งนั้น...

แต่ัมันก้อไม่เหมือนเดิม... ไม่เหมือนวันที่พี่เคยอยู่ด้วยกัน...

 

มิตรภาพสิบปีของพวกพี่ไม่สามารถจะช่วยยึดเหนี่ยวมันได้เลยเหรอ...

พี่นึกถึงวันเวลาที่พี่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน หัวเราะ ร้องไห้ ดีใจ เสียใจ พี่ผ่านมันด้วยกันมาแล้วทั้งนั้น...

พวกพี่เป็น "ยิ่งกว่าครอบครัว" ของกันและกันนะ...

พวกเราแค่เฝ้ามองอยู่ห่างๆแค่นี้ ยังรับรู้และสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน...

แล้วพวกพี่ลืมมันไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ... ตัดกันได้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ...

เพียงเพราะ "ทิฐิ" คำนี้... ทำให้พี่ไม่ยอมคุยกัน แล้วทำลายมิตรภาพสิบปีนี่เลยเหรอ...

มันไม่ใช่แค่เพราะคำว่า "ผลประโยชน์" ใช่มั้ย...

ความฝันและความผูกผันของพวกพี่มีมากกว่านั้นไม่รู้เท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ?

 

บ่นไปก็มีแต่เรื่องเดิมๆเนอะ... แต่เด๋วก้อคงได้บ่นอีก 555+ ^^"

 

 

มะวานก็มีเรื่องเกิดขึ้นตั้งมากมาย... ตอนนี้เสียงแหบไม่ไหวแล้ว... T^T~

มะเช้าก็ยังต้องพูดประโยคเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาอีก...

เหนื่อยจัง... - -~

เหตุผล = สิ่งที่ใช้อ้างการกระทำของแต่ละคน... ใช่มั้ยนะ?

การแคร์หรือไม่แคร์กันนี่ ใช้อะไรเป็นตัวตัดสินเหรอ...?

 

เรารับได้นะว่าแต่ละคนมองว่าแต่ละเรื่องสำคัญไม่เท่ากัน...

คนนึงอาจจะมองว่าเรื่อง "ของขวัญ surprise สถานการณ์ที่สร้างความประทับใจ~" สำคัญ

แต่อีกคนอาจจะมองว่า "การได้อยู่ด้วยกัน"  คือสิ่งสำคัญที่สุดก็ได้

ถ้ารับฟังเหตุผลของอีกฝ่าย มันก้อเข้าใจได้ไม่ใช่เหรอว่าความคิดของคนเรามันไม่เหมือนกัน

 

แต่ทำไมถึงไม่ฟังกันนะ... 

ทำไมถึงเอาแต่จะให้คนอื่นฟังตัวเองฝ่ายเดียวล่ะ...

ทำไมไม่เอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง...

 

세상은도 이렇게 어쩔 수 없죠...

살매는 정말 힘들어...

 

edit @ 9 Apr 2010 10:39:36 by peachunnie*