ヽ( ´ー`)ノ p e a c h u n n i e * ; A life without love, is no life at all. •.★

จริงๆยังปิดเทอมไม่หนำใจเลย... TOT~

เป็นปิดเทอมที่รู้สึกว่าได้อยู่บ้านน้อยมากๆ... ทั้งๆที่เป็นปิดเทอมสุดท้ายแท้ๆ... กระซิกๆ T-T~

จริงๆมีเรื่องเยอะแยะมากมายอยากระบายใส่บล็อกนะ...

ทั้งเรื่องรพ.ชุมชน เรื่องทงบัง เรื่องทริปเกาหลีก็ยังเล่าไม่จบเลย ต้องเปิดเทอมซะแล้ว ^^"

ก็เลยคิดว่าไว้ถ้าได้เข้าไปอยู่หอเืมื่อไหร่ คงได้เล่นได้แต่เน็ตอย่างเดียว...

ถึงตอนนั้นค่อยๆนั่งอัพไปก็แล้วกัน ตอนนี้อยู่บ้าน ขอเล่นเกมก่อน อิอิ

อย่างน้อยก็เหมือนได้คุยกับบล็อก อยู่หอคนเดียวจะได้ไม่เหงา... เน๊อะ... ^^~ 

หลังจากนี้คงได้อยู่แต่กับตัวเอง ไม่มีเวลาคุยอะไรกับใครเท่าไหร่อยู่แล้วแหละ

หรือเอาจริงๆ... ทุกคนก็มีเรื่องของตัวเองให้ต้องคิดป่ะ... เราไม่ค่อยอยากจะพึ่งอะไรใีครเท่าไหร่อ่า... = ="

จากประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เรารู้สึกว่า แล้วเราจะเอาเรื่องไม่สบายใจของเราไประบายใส่คนอื่นจะดีเหรอ...

แล้วถ้าเกิดว่าเพื่อนเราคนนั้นก็กำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่เหมือนกัน ไม่กลายเป็นว่าเราทำให้เค้ายิ่งทุกข์เหรอ...

คิดๆแล้วก็ปวดหัว เรื่องแบบนี้มันไม่มีที่สิ้นสุดอยู่แล้วอ่ะ เพราะทุกคนมีมุมมองไม่เหมือนกัน...

แต่เอาเป็นว่าเราจะ "พยายาม" ยืนหยัดอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง จัดการความทุกข์ของตัวเอง

มีความสุขให้ได้ด้วยตัวเองแล้วกันเนอะ... ^^~ [แต่จะทำได้หรือไม่ได้อีกเรื่องนึงนะ อิอิ]

.

.

.

ร่ายหัวเรื่องมาพอประมาณแล้ว ก็เอาเป็นว่าวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกของเรานะ...

((คณะอื่นเค้าเปิดกันตั้ง 7 มิถุนาอ่าาาาา ทำมายๆๆ TOT~~~~~~~~))

วันนี้ถือเป็นวันแรกที่เราย่างเข้าครึ่งชีวิตครึ่งหลังของการเป็นนิสิตแพทย์แล้ว...

ก็มีพีธีมอบเสื้อกาวน์แหละ นัด 7 โมงเช้า ไปตั้งแต่ไก่โห่...

ก็ลงสถานีรถไฟฟ้าศาลาแดง ลงไปแล้วต๊กกะใจ ตรูจะเดินไปทางไหนดีหว่า... = ="

ทหารใส่ชุดพราง เดินถือปืนว่อนสถานีเลย แถมเดินลงมาข้างล่าง ฟุตบาทก็เดินไปไม่ได้ เพราะเค้าเอาวงล้อเป็นลวดๆมากั้นไว้อ่ะ... ต้องลงไปเดินริมถนนแทน...

ตอนแรกนึกว่าต้องเดินไปเข้าประตูตรงถนนอังรีซะอีก ปรากฏว่าเค้าเอาหินมาตั้งๆให้เดินข้ามรั้วรพ.เข้าไปซะงั้น... = ="

ตรงหน้า ER ก็แบบหน้ากลัวมว้ากกก ประตูรพ.ก็ไม่ปิด แถมเสื้อแดงก็เดินเข้าเดินออก เดินไปเดินมา นอนกันอยู่แถวๆม้านั่งหน้าตึก เรียงรายๆ... กลิ่นนี่ก็นะ... = =" ทั้งยูเรียเอย ไฮโดรเจนซัลไฟด์เอย~ ไม่ไหวๆ... เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรคชั้นดี หลังจากนี้ไปอาจเกิดโรคระบาดแถวหน้ารพ.ได้เลยนะนั่น...

สุดท้ายเริ่มพีธี 8 โมงครึ่ง... อิอิ แอบง่วงเล็กน้อย แบบว่าบุกป่าฝ่าดง ตอนแรกก็สงสัยว่ามอบเสื้อกาวน์ยังไงหว่า... ก็ครืออาจารย์ชั้นคลินิกมาใส่เสื้อกาวน์ติดกระดุมให้ พร้อมกับอวยพรให้เรียนได้ดีๆ เป็นหมอดีๆ นั่นแลๆ... ^^"

หลังจากนั้นก็ปฐมนิเทศนู้นนี่ๆ~~ ซึ่งแทบไม่ได้ฟังเลย เม้าท์แตกตลอดอ่า...

ฟังเพื่อนคนนู้นไปประเทศนี้ คนนี้ไปประเทศนั้น... ดูทุกคนมีความสุขกันมาก ได้ประสบการณ์ที่ดีๆมากันทั้งนั้นเลย ฟังแล้วอยากไปมันทุกประเทศเลยอ่ะ ไว้หาตังได้รวยๆก่อนนะ ^^~

หลังจากนั้นก็ทำ Test อารมณ์ Ethics หน่อยๆ... ประมาณวัดดูว่ามีจิตใต้สำนึกของความเป็นหมอมากน้อยแค่ไหน... แต่คำถามมันก้อไม่ใช่หมอหมดหรอกนะ มีแบบเป็นครูใหญ่แล้วถ้ามีผู้ใหญ่เอาลูกมาฝากเข้าโรงเรียน จะรับมั้ย ไรงี้อ่ะ... ข้อไหนถูก ข้อไหนดีสุดก็ไม่รู้ เพราะเค้าใ้ห้ตอบข้อที่เราคิด "จะทำ" ไม่ใช่คิดว่า "ควรทำ"... จริงๆก็ตอบแบบซือสัตย์นะ แต่อันไหนมากไปก็ไม่กล้าตอบอ่ะ เด๋วเ้ค้าไล่ออกจากคณะเอา 5555+  

แล้วก็ไปกินพิซซ่าส่งปุ๋ย... ก็... อยู่แค่ชลบุรีเองนะแกร บอกแล้วว่าไม่ได้ห่างกันไปไหนเท่าไหร่หรอก... เด๋วก้อเจอกันอีก... เป็นห่วงแกรแค่ชลบุรีเรียนหนักนี่แหละ แต่ว่าแกรก็สามารถอยู่แล้ว เรารู้... สู้ๆละกาน ^^~

เราก็อยากพูดประโยคที่แกรชอบพูดกะเราบ่อยๆให้แกรฟังเหมือนกันนะ... ไม่รู้ทำไม สงสัยเราจะทำอะไรที่แกรคิดว่าไม่ดีกับแกรไว้มาก (ซึ่งเราไม่รู้ตัวเลย ขอโทดด้วย = =") ... เราก็จะจำแต่ความทรงจำดีๆที่แกรมีให้เรามาตลอดเหมือนกัน แล้วเราก็ทำตามประโยคนี้มาตลอดอยู่แล้วด้วย... ไ่ม่รู้แกรรู้มั่งรึเปล่า... ^^~

.

.

.

วันๆนึงนี่ คนเรามีเรื่องเกิดขึ้นมากมายจริงๆนะ...

เราพยายามคิดว่าเรื่องที่เข้ามาเหมือนเป็นการทดสอบอย่างนึง

ถ้าเราสามารถผ่านมันไปได้เราก้อจะเข้มแข็งมากขึ้น... 

แต่บางที... เราก้อเหนื่อยเหมือนกันนะ

ทั้งๆที่เราก้อไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย... TOT~

พอตอนหลังมาขอโทด แล้วที่ทำร้ายความรู้สึกเราไปแล้วมันกลับคืนมาได้รึเปล่าอ่า...

พอโดนทำให้เกิดแผล มันก็เป็น Scar นะ...

ถึงเราจะ Resolution เร็วเพราะมันชินซะแล้วก้อเหอะ...

ต่อให้เอากินยา ทายาดีแค่ไหน รอยแผลเป็นมันก้อไม่หายไปป่ะ...

ถ้าไม่ทำให้เกิดแผลเลยซะตั้งแต่แรกไม่ดีกว่าเหรอ... - -? 

.

.

.

อื้ม... อีกความรู้สึกนึงคือกลัวแหละ... ทำไมเราถึงกลัวการขึ้น Med ได้ขนาดนี้แว้... T^T~~~~~~

ยิ่งฟังเค้าปฐมนิเทศยิ่งอยากจะกรีดร้อง... แบบว่าัเราจะปรับตัวกับการเรียนแบบนี้ได้มั้ยอ่า T___________T~

บ่นๆๆๆซะยาว... ทำไมเอนทรี่นี้มันดราม่าได้ขนาดนี้เนี่ย...จบซะทีดีกว่าเนอะ เหอะๆๆๆๆ

ใครหลงเข้ามาอ่านอย่าตกใจไปนะงับ... - -"

.

.

.

ปล. อยากดูซองกยูนกวานไม่ไหวแล้ว... >____________<~

อยากซื้อนิยายมาอ่านมากๆเลยด้วยอ่า >/////////////////////<~ 

ตอนนี้ลุ้นมากๆว่าใครจะมาเป็นนางเอกกันนะ... น่าอิจฉาจัง... 

เพราะเห็นพี่ xxx บอกว่าอ่านฉากพระเอกทำซึ้งแ้ล้วเขินหน้าแดงแปร๊ดดดดด 

ไอเราก้อนั่งจิ้นถึงหน้ามิก แล้วก็หน้าแดงแปร๊ดดดดดดด เหมือนกัน เหอๆๆ อาการหนักๆ = ="

แล้วยังงี้ถ้าละครออกจะเป็นไงเนี่ย... ><~

สายตามิกที่อ่อนโยนปานนั้น...

เราต้องเพ้อจนไข้ขึ้นหน้าจอแน่ๆเลยอ่ะ >//////////////////////////////<~~~

ว่าแต่วันนี้ออกไปไหนนะ... อยากตามไปหาจัง แต่ตัวไปไม่ได้ TOT~ เด๋วถอดใจไปหาก่อนแล้วนะ...

นี่ก็ผมทรงอารายเนี่ยยยย... แต่เอาเหอะ พ่อคนหล่อไม่แคร์สื่อ ^_______________^~

 ปลล. เราลืมพูดถึง Sunao ไปได้อย่างร๊ายยยยยยย ><~~

คือจริงๆแล้ว ยังไม่ได้ดูซักตอนเลย เพราะยังไม่มีเวลา แหะๆๆ แต่เด๋วอยู่หอคงได้ดูอ่ะ อื้มๆ

แต่แบบแค่เห็นภาพแคปก็จะตายแล้ว... แจไม่ใช่มนุษย์แน่ๆอ่ะ - -"

คือนางฟ้ามาเกิดหรืออย่างไร... >/////////////////////<~

จะว่าหล่อมันก้อหล่อ จะว่าสวยมันก้อสวย คือหน้าแจมันไม่มีที่ติจริงๆอ่ะ ยิ่งดูยิ่งเคลิ้ม ไม่ไหวล่ะนะ... คือหลงมากๆๆๆๆๆๆๆ แต่เค้าว่าหนังมันรันทด - -~ เด๋วดูแล้วคงได้พล่ามถึงแจอีกทีอ่ะเน้อ...

ถ้าถูกมองงี้นี่ทำตายได้เลยน้าาาา = ="

อิชชี่ๆๆๆๆๆๆๆ >________________<~ 

ปลล. Paradise Meadow มันจะฉายเมื่อไหร่ฟระ... รอนานแล้วนะเฟร้ยยยย...

พรุ่งนี้เราก็จะสู้ๆนะ... ^^

ยูชอนอปป้าก็สู้ๆเหมือนกันนะ... ^^

edit @ 26 Apr 2010 21:44:15 by peachunnie*